„Zauważył jej zdziwienie. Czy dlatego, że nagle mówił z taką pewnością siebie Wahał się, czy wziąć ją w ramiona.
— Pańską żoną — podniosła głos. — Ależ, Monsieur Van Gogh, to niemożliwe.
Widziała wyraźnie jego oczy wpatrzone w nią w ciemnościach.
— Teraz to chyba ja nie rozumiem...
— Jak Czyż pan nie wie o niczym Od roku jestem zaręczona.
Nie wiedział, jak długo stoi bez ruchu na ciemnej ścieżce ani czy coś myśli lub czuje.
— Kto jest tym człowiekiem — zapytał wreszcie głucho.
— Czyż pan nigdy nie widział mojego narzeczonego Zajmował dawniej pański pokój. Myślałam, że pan wie.
— Skąd miałbym wiedzieć
Stanęła na palcach i rzuciła okiem w stronę kuchni
— Sądziłam, że ktoś panu o tym powiedział.
— Dlaczego ukrywała to pani przede mną przez cały rok, chociaż pani wiedziała, że ją kocham — Teraz w głosie jego nie było wahania.
— Czy to moja wina, że pan zakochał się we mnie Chciałam żyć z panem po prostu w przyjaźni.
— Czy odwiedził panią, odkąd ja tu mieszkam
— Nie, jest teraz w Walii. Dopiero latem przyjedzie do mnie na wakacje.
— Nie widziała go pani cały rok! W takim razie zapomniała pani o nim! Teraz kocha pani tylko mnie!
Stracił panowanie nad sobą, porwał ją w ramiona i brutalnie całował oporne usta. Poczuł wilgoć warg, słodycz ust, zapach włosów; poniosła go namiętność.“(4)