„Ostrów Lubelski. Po dłuższych tarapatach znalazłam się nareszcie w tym miasteczku, gdzie prowadzi sklepgospodę nasza łączniczka leśna, Irka Korolówna 5. Nie ma jej, wyjechała do Lublina. Mogę tylko popatrzeć na jej buzię i warkocze do pasa uwiecznione na amatorskim zdjęciu. Ojciec Irki wynajmuje furkę i milczący woźnica wiezie mnie w kierunku Włodawy. Okolica poza Ostrowem wydaje mi się rozległym, zapomnianym cmentarzyskiem. Kto mówił o cmentarzu młodości Tu jest właśnie tak, jakbym gdzieś na tych polach pogrzebała swoją młodość. Cisza i melancholia rozesłała się po ugorze, po drodze wyboistej, po rowach oplatanych pajęczyną jesieni. Pusty krajobraz osnuło srebrem babie lato. Ciągle zbliżamy się do lasu, las ciągle się oddala. Ciemnieje granatowo, jaśnieje złotem brzóz, olch, dębów, krwawi jarzębiną. Woźnica drzemie, koń drepce bez pośpiechu i jemu sen zamazywał oczy, zaplątywał nogi.
Nie umiem cieszyć się pogodą jesiennego dnia. Już nie odnajdę się w sobie, nie powrócę do widzenia świata dawnymi oczami. Wjechaliśmy w gaj jarzębinowy. Nagle koń szarpnął się do tyłu. Spadł mi na kolana malutki liść czerwony i drobny jak kropla. Wszystko tu jakieś dziwne, jak gdyby cała ziemia opryskana krwią — to opadłe korale jarzębiny leżą naokoło. Gdy tak rozglądam się, chcąc zbadać jednocześnie przyczynę strachu konia, widzę rozkopaną ziemię, jakieś szmaty wgniecione w rudy piach, w liście. Najbliższe sosny pocięte ni to kulami, ni uderzeniami siekiery na wysokości dorosłego człowieka i niżej. Koń cofa się i strzyże uszami, ucieka z tego miejsca, które na pierwszy rzut oka wygląda bardzo zwyczajnie.“(13)