„List został przesłany do Dyrekcji Generalnej Lotnictwa Cywilnego w Ministerstwie Komunikacji z prośbą o „rozważenie możliwości ponownego zatrudnienia skarżącego się."
Pozostawał bez odpowiedzi przez dwa lata. W lutym 1989 roku Stanisław Płachciński został zaproszony przez nowego dyrektora Lotu Jerzego Słowińskiego na rozmowy w sprawie ponownego przyjęcia do pracy. Podobne propozycje otrzymali Welsch i inni lotnicy — działacze posierpniowych związków. Jak dotąd żaden z nich nie otrzymał jeszcze angażu, choć legitymowali się ważnymi licencjami. Po pierwszej rundzie rozmów nastąpiła niepokojąca cisza.
Euforię wynikłą z gościny w gabinecie naczelnego dyrektora w lutym 1989 roku przeżył także Zbigniew Karpiński, były instruktorpilot AN24, którego wyrzucono z pracy za... no właśnie, do dzisiaj nie wic za co. Nie działał w żadnym z trzech nowych związków, nie miał w aktach personalnych żadnej kary. Jego umiejętności fachowe były tak cenione, że w styczniu 1982 roku, gdy na pasażerskich liniach panowała martwa cisza, on szkolił w powietrzu kandydatów na kapitanów.
— Jedyne, co mogło mi zaszkodzić — po raz setny zastanawia się kapitan Karpiński w rozmowie ze mną — to upór w egzekwowaniu przepisów. Tuż przed kwietniem 1982 roku miałem konflikt z kierownikiem oddziału ANów; żądałem, aby uprawnienia były wpisywane zgodnie z prawdą. Jeśli na przykład pilot nie znał angielskiego, należało to odnotować.“(12)