„fi Jóicf Uulainiu, t. iv
Weszli niebawem do sali operacyjnej, gdzie zastali naczelnego chirurga i jego asystentów.
Pielęgniarze przynieśli młodego człowieka, którego przed kilku dniami przejechał wóz i zgruchotał mu nogę. Pierwsza operacja, zrobiona naprędce na kończynie odrętwiałej z bólu, okazała się niezadowalająca. Nieunikniona była amputacja nogi.
Nieszczęśliwy leżał na łóżku i z przerażeniem rozglądał się dokoła. Mający go operować z niecierpliwością oczekiwali chwili jego męki, może nawet śmierci, pilno im było do zgłęl ienia zadziwiającego zjawiska życia, za którym kryje się ponure zjawisko śmierci.
Zdawało się, że nieszczęśliwy prosi pociechy, uśmiechu, zachęty i współczucia, a czuł wszędzie obojętność i widział stal.
Ostatek odwagi i dumy nakazywał mu milczenie. Zachowywał resztki sił do krzyku, jaki wkrótce miał się z niego wydobyć pod wpływem bólu.
Kiedy jednak uczuł na swoim ramieniu ciężką rękę posługacza, kiedy jego pomocnicy okręcili go swymi rękami jak węże Laokoona i usłyszał głos operatora, który go uspokajał,1 wtedy nieszczęśliwy ośmielił się przerwać milczenie i zapytał żałosnym głosem
— Czy bardzo będę cierpiał
— Nie, bądź spokojny — odpowiedział Marat z uśmiechem, który był miły choremu, a doktorowi Balsamo wydał się ironiczny.“(7)