„Ależ nie, to jeszcze nie koniec. Pałac liczy ponad
dwieście pokoi. Wszystkiego i tak nie zobaczymy, ale po co się tak spieszyć
Oto pokój nr 176. Tkaniny azjatyckie. Paradne kapy używane przez łamów, czyli kapłanów tybetańskich, haftowane w zawiłe wzory pisma tybetańskiego. Utkany ze złota i jedwabiu dywan tronowy z Syjamu. Ależ tak, to nitki z prawdziwego złota. Namiot koronacyjny wielkich sułtanów mogulskich — wykonany z adamaszku, na nim wszystkie sury Koranu, wyszyte srebrną nicią. Opony ścienne, na których latają bajeczne ptakifeniksy, czai się jednorożec i zioną ogniem smoki. Tu — baldachim maharadży Gwalioru. Dwa tysiące pereł i akwamaryn na obrzeżu, brzeg ze złotych nici, gęsto wysadzany szmaragdami. A fryz, to znaczy górne zwieńczenie, haftowany jest w dwieście trzydzieści rodzajów zwierząt — od mrówki po słonia.
Pokój nr 111. Rzeźby i wykopaliska. Już dość Można oszaleć od tego wszystkiego Rzeczywiście. Więc zerknijmy jeszcze tylko na pokój nr 60 — czegoś takiego nie ma na całym świecie. Tak, chodzi o ten zupełnie pusty pokój, a właściwie o tę ścianę, na której wymalowano sentymentalny zachód słońca w indyjskim stanie Maj sur. Tylko że to wcale nie jest namalowane, proszę popatrzeć z bliska. Zabawne, prawda W zaprawę ścienną wetknięto jako tło ponad dwadzieścia tysięcy drobniutkich pereł. Rubiny, chryzolity i opale oddają efekty zachodzącego słońca. Proszę zwrócić uwagę na idealne stopniowanie odcieni barwy przechodzą idealnie od ciemnej purpury do lekkiej, jasnej pozłoty. Ametysty i diamenty o rzadkim, trzynastokątnym szlifie — czy wiecie, jak trudno jest wyszlifować diament, żeby miał akurat trzynaście kątów na obwodzie koła — imitują wschodzące gwiazdy. Turmalin, szafir i aleksandryt z powodzeniem udają wieczorne cienie. Zarysy gór są wykonane z płytek jasnozielonego malachitu i drobnych odłamków alabastru, dlatego sprawiają wrażenie malowidła.“(16)