„— Oczywiście!
— I sam go pan rozda
— Sam.
— Kiedy .
— Zaraz.
— Za pozwoleniem. Mam tu jeszcze nieco roboty, która mi zajmie kwadrans czasu. Wolałbym, jeżeli to panu nie zrobi różnicy, nie być tutaj podczas rozdawania prochu. Przepowiedziano mi, że umrę śmiercią gwałtowną, ale muszę przyznać, że perspektywa wylecenia w powietrze budzi we mnie niepohamowaną odrazę.
— Owszem, zgadzam się. Więc za kwadrans. Ale i ja z kolei mam prośbę do pana.
— Jaką
— Przejdźmy razem do okna...
— W jakim celu
— Chcę, by pan zdobył popularność.
— Bardzo dziękuję... a w jakiż to sposób
— Za chwilę pan się dowie.
Billot podprowadził burmistrza do okna.
— Przyjaciele! — rzekł zwracając się do zebranych. — Czy wciąż jeszcze trwacie w zamiarze zdobycia Bastylii
— Tak, tak! — zawołało naraz około trzech lub czterech tysięcy głosów.
— Ale nie mamy prochu, prawda
— Nie mamy... Niech nam dadzą proch!
— A więc posłuchajcie! Pan burmistrz gotów jest wydać nam wszystkie zapasy prochu, jakie posiada w piwnicach Katusza. Podziękujcie mu za to, przyjaciele!
— Niech żyje burmistrz! Niech żyje de Flesselles!
— Dziękuję wam za niego i za siebie!
— A teraz, drogi panie burmistrzu — rzekł Billot zwracając się do niego — nie mam potrzeby brania pana za koł "“(6)