„— Nie, nie pamiętam — odpowiedziała.
Nagle niedorzeczna myśl przemknęła przez głowę sędziego.
— Może znacie tego, co biegł, tego, co uciekał
— Nie, skądże znowu. Zresztą nie widziałam go nawet dobrze.
— A kobietę, która była z nim
Chwila milczenia. Sędzia z uwagą wpatrywał się w miłą, inteligentną i budzącą zaufanie twarz przesłuchiwanej. Od niej teraz tyle zależy! I wtedy Kleiberg powiedziała wolno, cedząc każde słowo
Ją sobie skądś przypominam, zdaje się, że ją widziałam... Ale nie, chyba nie, to nie ona...
— Gdzie, kiedy — spytał sędzia, starając się opanować podniecenie.
— Nie wiem, może to nie ona, ale trochę podobna do bileterki w jakimś kinie... Ale nie jestem pewna...
Nowe ogniwo — pomyślał sędzia, czując, jak wzbiera w nim fala energii — zdaje się, że tym razem mocne ogniwo.
— Która godzina — spytał mimo woli sędzia i spojrzał na swój zegarek.
— Jest blisko szósta — odpowiedziała Kleiberg, zdumiona niespodziewanym obrotem rozmowy.
Sędzia podniósł słuchawkę.
— Proszę przygotować auto. Za chwilę wyjeżdżamy do miasta.
I do siedzącej naprzeciw Kleiberg
— Pojedziemy razem na poszukiwanie tej bileterki. Musimy ją znaleźć. Wy nam pomożecie.
— Mogę jechać — odpowiedziała Kleiberg. — Na pewno ją poznam.“(14)