„— Jeśli chodzi o pobyt w szpitalu, skłamałem, panie dyrektorze, ale przecież w liście, który leży tu na biurku, ani razu nie użyłem słowa „syn". Występowałem w swoim imieniu i podpis jest mój własny. Proszę więc nie nazywać mnie fałszerzem — odparłem urażony.
Dyrektor bez słowa pokazał mi drzwi.
Decyzją Rady Pedagogicznej musiałem, jako persona non grata, opuścić gimnazjum. Z uwagi na dobre stopnie otrzymałem promocję i tak zwane świadectwo odejścia. Obniżono mi jedynie ocenę ze sprawowania.
Znalazłem się ostatecznie w prywatnym Gimnazjum im. Ludwika Lorentza, zajmującym oficynę domu nr 18 przy ulicy Brackiej. Trafiłem znowu na wychowawcę łacinnika. Był nim profesor Guttman, szczery przyjaciel młodzieży. Zyskałem dwóch serdecznych kolegów — Tadzia Wojewodę i Ziomka Feista. Rozdzieliła nas wojna. Podobno ją przeżyli, lecz o dalszych ich losach nic mi nie wiadomo.
Życie szkolne biegło teraz już bez większych burz. Wydoroślałem, przestały mnie bawić uczniowskie kawały. Wytknąłem sobie wyraźny cel zdać maturę i zostać lotnikiem, a jeśli się uda — myśliwcem.
Zostałem przyjęty na przygotowawczy teoretyczny kurs lotniczy, zorganizowany przy politechnice przez Aeroklub Warszawski. Zajęcia odbywały się cztery razy tygodniowo w godzinach wieczornych. Przerabialiśmy ogólną teorię lotu, aerodynamikę, konstrukcję płatowców i silników, zasady pilotażu, meteorologię, czytanie map, przepisy lotnicze itp.“(2)